صبوری - سید شهاب الدین روحانی

متن ترانه صبوری

این چنین صورت گر از آب و گل است
چون به معنی بنگری جان و دل است

تا برفت از چشم من بیرون نرفت
زانکه بر آن روانش منزل است

خاطرم با یار دل با کاروان
دیده بر راه و نظر بر محمل است

دل کجا آرام گیرد در برم
چون مرا دل در محمل است

می روم افتان و خیزان در پی ش
گر زآب دیده پایم در گل است

من میان بحر بی پایان غریق
آنکه عیبم میکن بر ساحل است

دوستان گویند خواجو صبر کن
چون کنم کز جان صبوری مشکل است